Są takie chwile w życiu rodzica, kiedy człowiek niczego innego nie pragnie, jak tylko złapać łopatę i zakopać się pod ziemię. Głęboko. Najlepiej od razu do Chin. Ja też miałem kiedyś taki moment. Przyszedł niespodziewanie. Pod wieczór. Stanął przede mną umorusany czekoladą, spojrzał mi głęboko w oczy i zapytał: „Tato, co to jest penis?”

Pamiętam tę ciszę, jaka wtedy zapadła, tę konsternację, te setki galopujących myśli, które wtedy przemknęły mi przez głowę i te wszystkie szkolne podręczniki od przyrody i biologii, które jak na złość akurat „te” strony miały powyrywane, albo umazane długopisem.

I gdy tak myślałem, przypomniało mi się zdarzenie z mojego dzieciństwa, które mimowolnie zacząłem opowiadać na głos licząc naiwnie, że może w międzyczasie uda mi się choćby harcerską saperkę znaleźć i te Chiny jednak odwiedzić.

A było to zdarzenie z odległego 1982 roku. Lato wtedy było piękne. Gorące. W głowach kilkunastoletnich smarkaczy nie było więc nic poza przemożną chęcią wykąpania się w chłodnych wodach pobliskiego jeziorka.

Gdy padło hasło: Jedziemy! nikt się nie zastanawiał, że może ręcznik trzeba wziąć, albo jakieś majtki na zmianę.

O tych majtkach to sobie przypomniałem dopiero, jak w wody wyszedłem i pojawił się problem spodni z charakterystyczną mokrą plamą w „tym” miejscu.

Nie myśląc zbyt intensywnie (wszak upał na mózg mi się rzucił) pobiegłem do pobliskich zarośli, majtki zdjąłem, spodnie założyłem, zamek szarpnąłem i… trach.

To co sobie nim wtedy przyciąłem do dziś oglądam z troską. Ale wtedy to był tylko częściowy problem.

Dzyndzelek przy suwaku

Bo ten suwak… Jego trzeba było jeszcze otworzyć, aby przytrzaśnięty między metalowymi ząbkami organ uwolnić i drugi raz na nieziemskie męczarnie się narazić.

Łzy mi leciały, pot po tyłku spływał, a ja trzymałem za ten dzyndzelek przy suwaku i za żadne skarby tego gwałtownego ruchu zrobić nie mogłem.

W końcu koszulkę sobie w pasie przewiązałem, by zasłonić wstydliwe miejsce, dotarłem do domu z wytrzeszczonymi oczami i dopiero tam, bez stresu i mrówek pod nogami, przy pomocy obcęgów, sprawiłem że na moich ustach uśmiech znów zagościł.

Gdy dotarłem do końca mojej opowieści w całym domu panowała cisza. Miałem wrażenie, że słyszę brzęczenie much i krople wody spadające z kranu w łazience.

Nagle z upaćkanych brązową mazią ust padło drugie pytanie: „A krew ci bardzo leciała?”

I wtedy w mojej głowie pojawiła się kolejna myśl: „Matko Boska, jak ja jej kiedyś wytłumaczę co to jest miesiączka?”