Do programu może przystąpić każda firma prywatna i instytucja publiczna (np. restauracja, sklep, salon fryzjerski, urząd, biblioteka, muzeum), w której karmiące piersią matki są mile widziane oraz – jeśli pozwalają na to warunki lokalowe, która zapewnia intymne miejsce do karmienia piersią: wygodne krzesło, fotel lub osobny pokój specjalnie do tego przeznaczony.

„Do udziału w Strefie Karmienia Piersią firma może zgłosić się sama, wypełniając formularz umieszczony na stronie programu”- mówi Magdalena Ramos-Smul, wiceprezeska Fundacji Mleko Mamy, organizatora programu. „Może zostać również nominowana przez mamy. Zachęcamy je do aktywnego włączenia się w naszą akcję i zgłaszania nam propozycji przyjaznych karmieniu piersią miejsc oraz dzielenia się swoimi doświadczeniami, co przyczyni się do budowania bazy instytucji” – dodaje.

Program, który jest projektem długoterminowym, daje szansę na to, że przedstawiciele coraz większej liczby instytucji zaczną zauważać, że wśród ich klientów znajdują się mamy karmiące. Dzięki temu kobiety będą mogły kontynuować aktywny tryb życia, a ich dzieci otrzymywać, niezależnie od miejsca przebywania, najlepiej dopasowany do swoich potrzeb pokarm – mleko mamy.

Chociaż mleko matki jest najwłaściwszym pożywieniem dla dzieci i niemowląt (Światowa Organizacja Zdrowia zaleca wyłączne karmienie piersią do ukończenia 6 miesiąca życia oraz kontynuowanie karmienia do 2 roku życia dziecka), przynosi szereg korzyści zdrowotnych i emocjonalnych zarówno dla dziecka jak i mamy, w Polsce wiele kobiet przestaje karmić piersią w już pierwszych 3 miesiącach po narodzinach. Z badań realizowanych przez lek med. Urszulę Bernatowicz–Łojko w województwie kujawsko-pomorskim wynika, że choć po porodzie 86% niemowląt jest karmionych wyłącznie mlekiem mamy, w czwartym miesiącu odsetek ten spada do 31%, a w szóstym miesiącu do 14%. Co więcej, w ciągu ostatnich 15 lat procent dzieci karmionych wyłącznie piersią zmniejszył się znacznie: o ponad jedną trzecią w 4 miesiącu życia niemowląt i o połowę w szóstym miesiącu, w porównaniu do danych z 1997 roku.

Część mam przestaje karmić między innymi z braku społecznego wsparcia i akceptacji, czują się niekomfortowo karmiąc dziecko piersią w miejscach publicznych. Świadomość istnienia przyjaznych instytucji przyczyni się do zwiększania pewności siebie kobiet i wspierania karmienia piersią, a tym samym do budowania zdrowszego społeczeństwa. „Widzę jak wiele w udanym karmieniu piersią zależy nie tylko od determinacji mamy, ale też od wsparcia, które dostaje i dostępu do rzetelnej informacji. Jednym z elementów tego wsparcia jest akceptacja obecności karmiących mam w przestrzeni publicznej” – stwierdza Agnieszka Stein, psycholog dziecięcy, autorka książki „Dziecko z bliska”.

Do karmienia piersią, również publicznego, zachęca ambasadorka Strefy, piosenkarka i ekomama Reni Jusis: „Nie ma lepszego sposobu na wzmacnianie odporności malucha niż mleko mamy” – mówi. Karmienie piersią pozwala mi także na budowanie naturalnej i niepowtarzalnej więzi z dzieckiem.

Pomysł na stworzenie kampanii pojawił się w wyniku zorganizowanego w kwietniu 2011 roku przez Fundację Mleko Mamy konkursu na najciekawsze zdjęcie przedstawiające karmienie piersią. Dziesięć zwycięskich fotografii pokazywało piękno i bliskość płynącą z karmienia piersią. Odrzucenie przez Galerię Pociąg do Sztuki wystawy pokonkursowej, uzasadnione obraźliwym i szokującym charakterem zdjęć, wywołało dyskusję na temat tego sposobu karmienia niemowląt. W odpowiedzi mamy zorganizowały flashmob, polegający na publicznym karmieniu w warszawskim metrze. „Postanowiliśmy wykorzystać energię i zaangażowanie kobiet i zaprosić je do wspólnego działania” – mówi Magdalena Ramos-Smul. „Wierzymy, że zaowocuje to zwiększaniem świadomości potrzeb mam karmiących oraz rosnącą akceptacją dla publicznego karmienia piersią”.

Autor artykułu

Dzieci są ważne opublikowanych: 666
Dobry Duch serwisu Dziecisawazne.pl:)

Jak przygotować sok z pokrzyw:

Nasze babcie rwały pokrzywę, myły ją i mieliły w zwykłej maszynce do mięsa. Powstałą miazgę wyciskały przez płótno. Taki sposób pozyskiwania soku jest najbardziej naturalny. Sok powinien być rozcieńczony wodą w stosunku 1:3.

Można również pokrzywę (po umyciu) zmiksować z dodatkiem wody, także w stosunku 1:3. Wówczas nie rozcieńczamy soku.

Autor artykułu

Kazimierz Kłodawski opublikowanych: 41
Specjalista z zakresu żywienia człowieka i szeroko pojętej promocji zdrowia. Od 16 lat wegetarianin i makrobiotyk. Z zamiłowania filozof, ekolog i przyrodnik. Autor książki „Rok z makrobiotyką” oraz licznych artykułów na temat filozofii zdrowia oraz naturalnego stylu życia i odżywiania (publikacje m.in.: „Wegetariański Świat”). Od kilkunastu lat prowadzi „Szkołę Żywienia Naturalnego”, promującą ideę zdrowego, naturalnego i twórczego życia.
http://www.klodawski.pl

Badania norweskich lekarzy z Oslo University Hospital (OUH) pokazują, że regularny kontakt z umiarkowanym poziomem promieniowania słonecznego ma dobroczynny wpływ na produkcję w organizmie witaminy D.

Johan Moan, naukowiec i badacz z Wydziału Biologii Radiacyjnej w Instytucie OUH stwierdził, że korzyści wynikające z ekspozycji na słońce i produkcję witaminy D w niewielkim stopniu narażają człowieka na raka skóry. W rzeczywistości to przede wszystkim oparzenia słoneczne, za które jest odpowiedzialne promieniowanie UV, są ściśle powiązane z zachorowalnością na nowotwór. „Ekspozycja na słońce jest powszechnie uważana za  przyczynę czerniaka złośliwego (CMM) w większości populacji. Jednakże są powody, by poddać to przekonanie w wątpliwość” – podkreśla Johan Moan. Naukowiec dodaje, że „zwiększenie ekspozycji na słońce może w najgorszym wypadku zwiększyć ilość zgonów z powodu raka o 200-300 rocznie, ale – dzięki podniesieniu poziomu witaminy D w organizmie człowieka do około 25nmol/l (nanomoli na litr) – może ograniczyć ilość wewnętrznych nowotworów o 4000,  i ogólną ilość zgonów z powodu raka o około 3000„.

Niedobór witaminy D jest odpowiedzialny za m.in. choroby układu krążenia, cukrzycę, zaburzenia hormonalne, infekcje, choroby autoimmunologiczne, choroby nerek, choroby neurologiczne, choroby układu oddechowego, choroby skóry i raka.

Mimo optymistycznych wyników badań – pochodzący z naturalnych składników olej lub krem ochronny na pewno nie zaszkodzi przy długotrwałej i intensywnej kąpieli słonecznej.

Źródło: www.naturalnews.com
Foto

Autor artykułu

Karolina Ślusarczyk opublikowanych: 154
Filolożka, pedagożka, redaktorka serwisu Dzieci są ważne. Mieszka z rodziną na wsi. Miłuje książki, ubóstwia naturę i aktywny tryb życia. Kocha polskie Tatry i Bieszczady. Mama Alicji.

Blog: fabrykaszczesliwosci.wordpress.com

Czym jest dobry kontakt z dzieckiem i co się na niego składa?

Wiele czynników odgrywa tu rolę, ale ogólnie można powiedzieć, że kontakt z dzieckiem mamy wtedy, kiedy rozumiemy potrzeby i emocje dziecka, umiemy wyrażać swoje potrzeby i emocje, a nasze dziecko je szanuje. Myślicie, że trudne? Zastanawiacie się czy jest to możliwe, żeby Wasze dziecko rozumiało Waszą potrzebę pobycia samemu, albo Wasz chaos myśli i uczuć? Zapewniam, że tak. Dzieci naprawdę nas rozumieją. Trzeba tylko właściwie im to przekazać.

Mowa ciała

Porozmawiajmy o takiej prostej rzeczy jak mowa ciała. Jest to pierwszy element dobrego kontaktu.
Ile razy widziałeś takie sceny?
1. W dużym sklepie rodzic ciągnie za rękę dziecko, patrzy prosto przed siebie i mówi (lub krzyczy) do dziecka.
2. Rodzic stoi nad dzieckiem i z nim rozmawia, a dziecko zadziera głowę do góry i słucha.
3. Rodzic krzyczy z jednego pomieszczenia do drugiego, aby dziecko przestało krzyczeć, bić rodzeństwo, etc.?

Znasz te obrazki? A może są Twoim udziałem? Owszem, mnie się zdarza krzyczeć z kuchni do Hanki. Ale zaraz się łapę na tym, że to nic nie da.

Powyższe sceny nie mają nic wspólnego z komunikacją, dobrym kontaktem, rozumieniem potrzeb swoich, dziecka.
Pierwszym i podstawowym elementem dobrego kontaktu jest kontakt wzrokowy, a przez to – wyrównanie poziomów. Wyrównanie szans w starciu dziecko – rodzic.

Tak bardzo chcemy, aby dzieci nas słuchały i robiły, to co my chcemy. Tylko nie umiemy im tego przekazać. A dzieci naprawdę z nami współpracują. Tylko muszą nas usłyszeć i zobaczyć nasze potrzeby.

Rodzic, który ciągnie dziecko za rękę i coś do niego mówi, nie osiągnie efektu na dłuższą metę. Bo mały człowiek nie wie, czego rodzic potrzebuje. Mama czy tato górują nad dzieckiem i jawią mu się jak agresorzy, z którymi nie wygra. Wzbudzają poczucie winy u dziecka, a poprawa zachowania jest chwilowa. Rodzic krzyczący do dziecka z daleka nie zostanie usłyszany.

Złap kontakt wzrokowy a zobaczysz, że Twoje dziecko chce z Tobą współpracować, chce zaspokoić Twoje potrzeby. Tylko pomóż mu się zrozumieć. Przekaż je tak, aby zrozumiał.

Rozwiązania:

• Kucnij do dziecka. Zniż się do Jego wysokości i patrz mu w oczy! Stań się partnerem, a nie władcą.
• Usiądźcie na krzesłach, pochyl się w kierunku dziecka i patrz mu w oczy. Okaż chęć współpracy.
• Weź dziecko na kolana i pozwól, aby spojrzało Ci w oczy. Niech poczuje w ciele Twoją miłość do niego. Wtedy łatwiej będzie mu zaspokoić Twoją potrzebę.

W oczach masz wszystko wypisane. Mowa ciała nie zdradzi wszystkiego. Dzieci patrząc w oczy są w stanie skupić się na tym, co masz do powiedzenia, poczuć, że to co mówisz, jest dla Ciebie ważne. Upewnić się, że nie muszą się obawiać, bo rozumiesz jego potrzeby, ale w tej chwili ważniejsze jest:

• szybkie zrobienie zakupów (w kontekście sceny w sklepie)
• zaradzenie problemowi (w kontekście sceny z władzą patrzącą z góry na dziecko)
• chwila ciszy dla złapania oddechu (w kontekście sceny z krzykiem z pokoju).

Pamiętaj o języku osobistym:

• Ja chcę szybko zrobić zakupy, więc chcę abyś szedł szybko do kasy.
• Ja nie chcę, abyś bił siostrę,
• Ja potrzebuję chwili ciszy i spokoju.

Partnerstwo, empatia, rozmowa – to najważniejsze elementy dobrego kontaktu.

Autor artykułu

Dzieci są ważne opublikowanych: 666
Dobry Duch serwisu Dziecisawazne.pl:)

Czym jest Tonga?

To lekkie nosidło do mocowania na ramieniu, które umożliwia wygodne przenoszenie dziecka, a jednocześnie jest bardzo poręczne i niekłopotliwe w zakładaniu. Składa się z pasa i siatki, reguluje klamrą. Mieści się w kieszeni. Nosimy w nim dziecko bezpiecznie na biodrze, asekurując jedną ręką; drugą mamy swobodną, by trzymać nią zakupy, torbę czy starsze dziecko. Tongę mamy od miesiąca. Jest z nami wszędzie i przydaje się prawie zawsze!

Skąd pomysł?

Tonga® została zaprojektowana i opatentowana przez francuską antropolog Arlette Schlegel – Liebert, na podstawie obserwacji różnych sposobów noszenia dzieci w wielu kulturach świata. Produkowana jest we Francji, powstaje z ekologicznej bawełny, spełnia normę bezpieczeństwa i jakości UE 13209-2-2005.

Dla kogo?

Dla najmłodszych dzieci – od urodzenia do około trzeciego roku życia lub do wagi 15 kilogramów. Moja córka ma ponad trzy, ale nie waży 15 kg tylko niecałe 14 kg i na szczęście kwalifikujemy się do korzystania Myślę, że Tonga może bardzo przydać się w okresie, kiedy maluch zaczyna chodzić. Wiadomo, że dość szybko się męczy, łatwo zniechęca – wtedy wyjmujemy Tongę z torebki i już! Zajmuje bardzo mało miejsca, zmieści się nawet do większej kieszeni tatusiowego polaru. Zresztą dziecko może być noszone przez rodziców, dziadków, przyjaciół. Ważne, by potrzeba noszenia dziecka została zaspokojona. Z kolei noszenie starszego dziecka w Tonga rozkłada ciężar na ramię i na biodro. Uwierzcie, jest o wiele lżej! Pozwala też dzieciom obserwować otoczenie bez oddalania się od dorosłego, nosidełko w żaden sposób nie ogranicza dziecka.

Jak nosić?

Najmłodsze dzieci (nie trzymające główki, o niestabilnych pleckach) należy nosić w pozycji półleżącej. Maluch przytula się do rodzica. Jest prawie całkowicie otoczony siatką, z główką spoczywającą w zagłębieniu podtrzymującego je ramienia. Starsze niemowlę, około 6. miesiąca życia, można nosić w pozycji znanej każdemu rodzicowi, tzn. „na biodrze”. Pozycja ta jest przeznaczona dla dzieci stabilnie siedzących.

Instrukcja w kilku krokach:

1. Na początku należy wyregulować długość pasa klamrą, tak by całość przylegała do ciała, z siatką ponad biodrem (obwód nie może być za luźny). Klamra powinna znajdować się na plecach. Jak ustalić długość? Zależy ona od wzrostu, masy, grubości ubrania rodzica, wieku dziecka i wybranej pozycji noszenia.
2. Następnie należy wsunąć pupę i część plecków dziecka w siatkę i posadzić je sobie na biodrze, asekurując jego barki jedną ręką. To znacznie łatwiejsze niż wiązanie chusty Regulować wystarczy raz, potem tylko rozwijać Tongę i gotowe. Oczywiście kolejne przesunięcie klamry nastąpi, kiedy nasz maluch podrośnie.
3. Właściwie posadzone dziecko opiera się lekko o Twoje ciało, siedzi stabilnie w siatce, ale nie kołysze się luźno.
4. Opiekun musi pamiętać o tym, by podtrzymywać dziecko od tyłu jedną ręką.

Do nosidełka Tonga jest dołączona instrukcja obsługi. Mnie osobiście w prawidłowej regulacji długości bardzo pomógł filmik instruktażowy umieszczony na stronie SklepWkropki.pl. Aktualnie SklepWkropki.pl ma w swojej ofercie 9 kolorów Tongi.

Autor artykułu

Karolina Ślusarczyk opublikowanych: 154
Filolożka, pedagożka, redaktorka serwisu Dzieci są ważne. Mieszka z rodziną na wsi. Miłuje książki, ubóstwia naturę i aktywny tryb życia. Kocha polskie Tatry i Bieszczady. Mama Alicji.

Kleszcze to niewielkie pasożyty z rodziny pajęczaków. Pomimo niewielkich rozmiarów są  bardzo groźne. Roznoszą bowiem niebezpieczne choroby – kleszczowe zapalenie mózgu, boreliozę, bartonellozę, anaplazmozę, babeszjozę.

Eksperci szacują, że na terenie Polski zakażonych jest około 10-15 proc. kleszczy.

Ilość kleszczy nieustannie rośnie. Przyczyną są łagodne zimy, wynikające ze zmian klimatycznych. Z roku na rok kleszcze pojawiają się na coraz wyższych terenach w górach, które jeszcze niedawno były kleszczom niedostępne na skutek zbyt surowego klimatu. Rejonami największego zagrożenia w Polsce są tereny dawnych województw olsztyńskiego, białostockiego, suwalskiego i opolskiego. Ekspansja kleszczy w miejskich parkach, na trawnikach i w przydomowych ogródkach przynajmniej częściowo jest spowodowana zwiększoną mobilnością człowieka i jego zwierząt domowych. Podczas spacerów, np. po lesie, nasze psy łapią ciężarne kleszcze i po paru dniach gubią je, przebywając w okolicach swojego miejsca zamieszkania. I tak kleszcze wędrują z lasów do miast.

Co zrobić, by uniknąć ukąszenia?

• Na spacerze w lesie należy pamiętać o nakryciu głowy (w przypadku dzieci najlepsze będą czapki z ochroną uszu i karku) oraz o odzieży ściśle osłaniającej jak największą powierzchnię ciała (długie rękawy, długie nogawki, pełne, kryjące buty).
• Starajcie się poruszać środkiem ścieżki, dalej od krzaków, omijając wysokie trawy.
• Wybierając swoje ofiary, kleszcze reagują na ciepło, dwutlenek węgla, amoniak, kwas mlekowy, kwas masłowy, cień i wibracje. Najczęściej szukają delikatnych miejsc. Warto więc po powrocie ze spaceru po lesie lub łąkach, szczególnie dokładnie obejrzeć okolice uszu, pępka czy zgięcia kolan.
• Stopsować olejek przeciwdziałjący ukąszeniom kleszczy (ostrasza także komary) – oliwkę, którą natrzesz dziecko, przygotuj mieszając 5 kropli olejków mięty pieprzowej i cytronellowego z 50 mililitrami oleju roślinnego, najlepiej z nasion winogron lub słodkich migdałów.
• Kiedy dziecko zostanie pogryzione, podrażnione miejsca można smarować oliwką przygotowaną na bazie 50 mililitrów oleju roślinnego z dodatkiem 5 kropli olejku lawendowego i 5 kropli olejku pomarańczowego.

Pamiętajmy, że preparaty dostępne na rynku nie uchronią nas całkowicie przed atakiem kleszcza. Faktem jest, że ich zapach działa odstraszająco, jednak w przypadku małych dzieci trzeba stosować je z wielką rozwagą i wybierać te odpowiednie dla wieku naszego malca.

Foto

Autor artykułu

Karolina Ślusarczyk opublikowanych: 154
Filolożka, pedagożka, redaktorka serwisu Dzieci są ważne. Mieszka z rodziną na wsi. Miłuje książki, ubóstwia naturę i aktywny tryb życia. Kocha polskie Tatry i Bieszczady. Mama Alicji.

Adam Winiarczyk z pedagogiką waldorfską związany jest od samych początków jej istnienia w Polsce tj. od początku lat osiemdziesiątych. Rozmawiamy o pedagogice waldorfskiej i współczesnej edukacji.

Dzieci są ważne: Czym są szkoły waldorfskie? Czym się charakteryzują, czym odróżniają się od typowych szkół?

Adam Winiarczyk: Odpowiedź zacząłbym od tego, jakich szkół potrzebujemy w dzisiejszych czasach i potrzebować będziemy  prawdopodobnie w najbliższej przyszłości.

DsW: Takich, które są w stanie przygotować uczniów do wyzwań, jakie stawia człowiekowi współczesne życie, które będą rozbudzały ciekawość, a nie wtłaczały tylko wiedzę encyklopedyczną. Żeby uczyły, jak radzić sobie w życiu, a nie tylko na testach, a przy okazji – żeby były to szkoły bez zbędnego stresu, żeby po prostu chciało się do nich chodzić…. listę życzeń można by kontynuować i trochę szkoda, że to tylko życzenia.

AW: Wielu z nas ma podobne wyobrażenia o tym, jak powinny wyglądać dobre szkoły, ale na tym najczęściej koniec. Niewiele się tak naprawdę w tym kierunku robi, przedsiębrane reformy przypominają raczej przestawianie pionków w obrębie tej samej szachownicy, chociaż nie można im oczywiście odmawiać dobrych intencji. Otaczająca nas szkolna rzeczywistość jest zgoła inna, nie licząc oczywiście tych wyjątków, gdzie próbuje się coś robić – mam na myśli coś alternatywnego – tak, aby to co pani przed chwilą wymieniła, nie pozostało tylko postulatem.

DsW: Czy zatem szkoła waldorfska należy do takich wyjątków?

AW: Niewątpliwie, i to od ponad 90 lat.

DsW: Na czym więc polega wasza specyfika, wasza inność?

AW: Żeby pozostać przy metaforze z pionkami na szachownicy, staramy się wychodzić poza jej obręb, a konkretnie – rezygnujemy z wtłaczania dziecka w system edukacji, tylko dostosowujemy edukację do rzeczywistych rozwojowych potrzeb dziecka i do jego rozwojowych możliwości. W centrum stoi zawsze dziecko, a nie program nauczania. W tradycyjnych szkołach jest najczęściej odwrotnie. W centrum stoją różne dyrektywy i spora ilość papierów. Nauczyciel jest rozliczany z realizacji programu nauczania, a nie z tworzenia  warunków potrzebnych do realizacji natury dziecka.

W tradycyjnej szkole nie ma miejsca dla całej dziecięcej osobowości, jest tam miejsce głównie dla intelektu, ciało jest tolerowane, a emocje ignorowane. Uważamy, że człowiek jest większą całością, z której widzialny jest jedynie skrawek – mała postać dziecka; pozostała część człowieka – jego cały potencjał, który gdzieś przecież jest, jego wszystkie możliwe zdolności, jego „nasiona spoczywajace na dnie duszy” – ma się dopiero stopniowo realizować.

Realizować prawidłowo będzie się dopiero jednak wtedy, kiedy będziemy uwzględniać i rozwijać   w odpowiednim stopniu całego człowieka; a więc nie tylko myślenie i intelekt (sferę głowy), ale także cały obszar życia uczuciowego (sferę serca) oraz wolicjonalnego: aktywność, inicjatywę, sprawność. Obecnie mamy tendencję do przeinwestowywania sfery głowy kosztem innych sfer życia. Rozrost jednej części dokonuje się zawsze kosztem innych części. W podejściu holistycznym, jakie reprezentujemy, chodzi o harmonijny rozwój wszystkich sfer.

DsW: Czy jest to możliwe do realizacji?

AW: Owszem. I to dzięki sztuce. Jest ona najlepszym narzędziem.

Nieustanne uwzględnianie wszystkich sfer ludzkiej osobowości wymaga, w dosłownym tego słowa znaczeniu, nie lada sztuki. Wszystkie zajęcia potrzebują artystycznego podejścia i ukształtowania, po to m. in., aby dziecko mogło każdy temat jak najgłębiej przeżyć. Jeśli rozum przyjmuje coś, czym nie jest zainteresowane serce, to myśli i uczucia idą innymi drogami. Lekcja powinna być, przynajmniej od czasu do czasu, jak małe dzieło sztuki.

DsW: Niekiedy słyszy się zarzut, że tam gdzie dużo sztuki, to mało nauki.

AW: Tak, ale jeśli w procesie artystycznym dostrzeżemy proces uczenia się, to jest zupełnie inaczej. Czego zwykle wymaga się od kandydatów na róźne ważne stanowiska? Elastyczności, fleksybilności, twórczego myślenia, kreatywności, itp., a to właśnie proces artystyczny ma zasadnicze znaczenie dla rozwoju tych właśnie kompetencji!

Nasze dzieci już za kilkanaście lat staną wobec zawiłych problemów dzisiejszego świata i to być może takich, które trudno nam sobie teraz wyobrazić. Będą przejmować trudy związane z ich rozwiązywaniem. By temu podołać, będą musiały odznaczać się elastycznością, kreatywnym myśleniem, twórczą fantazją… no i siłą woli. Tych cech nie można sobie kupić ani szybko się ich nauczyć, np. na jakiś kursach. Takie cechy trzeba wyrabiać latami i dobrze, jeśli szkoła jest właśnie  miejscem, w którym można to robić.

DsW: Co w takim razie Państwo robicie w tym kierunku?

AW: Tak jak już powiedziałem, duży nacisk kładziemy na sztukę, ale nie chodzi tu o uprawianie sztuki sensu stricto, ale o to, aby elementem artystycznym przeniknąć wszystkie przedmioty, żeby sami nauczyciele byli artystami w tym, co robią. Wymaga to od nich nieustannej pracy nie tylko pod kątem przygotowywania lekcji, ale także pod kątem artystycznej jej prezentacji. Pedagogika waldorfska to sztuka.

DsW: Jak zatem wygląda nauczanie w Waszej szkole?

AW: Dzieci dużo rysują i malują (sic!) specjalnymi kredkami, malują akwarelami specjalną techniką (mokre na mokrym) wżywając się najpierw w naturę poszczególnych barw i ich wzajemne „relacje”, by  potem móc malować z wykorzystaniem poznanej już istoty kolorów. Dużo grają (na fletach pentatonicznych) i śpiewają, ale nie tylko na zajęciach muzycznych (u nas są one 3 razy w tygodniu, plus orkiestra), lecz i na pozostałych lekcjach (np. codziennie przed rozpoczęciem lekcji grają na fletach z nauczycielem wychowawcą. Zresztą gra na flecie służy nie tylko rozwijaniu umiejętności muzycznych, ale świetnie nadaje się do ćwiczeń rozwijających motorykę i koordynację), inscenizują, lepią, modeluja, artystycznie geometryzują (formy w ruchu i na papierze), słuchają wielu opowieści, baśni, legend (opowiadanych przez nauczycieli, nie czytanych; stanowi to swoisty wstęp do  historii kultury); robią na drutach (co nie tylko rozwija  sprawność, motorykę, cierpliwość, ale również giętkość i elastyczność myślenia; uczą się od pierwszech klasy 2-óch języków obcych (u nas angielskiego i niemieckiego).

Bardzo ważne jest, aby to, czego się dzieci uczą, nie było podawane w sposób abstrakcyjny, ale by najpierw przeżyły to w sposób obrazowy, aby uczuciowo połączyły się z prezentowanymi treściami; dlatego nauczyciel stara się mówić w sposób żywy i obrazowy, stara się wszystko, co przekazuje ubrać w obraz – np. litery wyprowadzamy z różnych obrazów, często baśniowych, które po uproszczeniu zamieniają się w znaki pisma; w ten sposób formy liter przestają być dla dzieci abstrakcją. Tworzy to tak ważną równowagę między intelektem a sferą uczuć i emocji.

DsW: A jak to wyglada od strony organizacyjnej?

AW: Część zajęć prowadzona jest w tzw cyklach (blokach) lekcyjnych, co pozwala lepiej skoncentrować się na przerabianych treściach. Bardzo ważny jest rytm, do tego stopnia, że codzienny początkowy fragment zajęć nazywamy  częścią rytmiczną.

Co 2 miesiące organizowane są w szkole prezentacje, w czasie których uczniowie mogą pokazać pozostałej społeczności szkolnej i zaproszonym gościom, to nad czym ostatnio pracowały no i pochwalić się swoimi osiągnięciami; nazywamy to świętami szkoły.

DsW: Słuchajac tego, co Pan mówi, można odnieść wrażenie, że pracujecie Państwo nad wyrabianiem tych cech, które są najbardziej obecnie poszukiwane.

AW: Faktycznie, można tak powiedzieć. Przy czym nie jest to koniunkturalne, ale wypływa z naszego podejścia do człowieka, w którym trzeba pobudzać i rozwijać wszystkie zdolności, a nie głównie umysł i intelekt – do szkoły idzie przecież cały człowiek, a nie tylko głowa. Rozwijać trzeba różne aspekty osobowości, przynajmniej stwarzać ku temu warunki.

DsW: Howard Gardner, profesor z Harwardu, twórca teorii inteligencji wielorakiej twierdzi, że w człowieku jest wiele inteligencji, które należy rozwijać, natomiast szkoła rozwija głównie jeden jej rodzaj  - inteligencję logiczno-matematyczną.

AW: Zgadza się, H. Gardner używa innej nomenklatury, ale kierunek myślenia jest ten sam. Poza tym cieszy, że uznane autorytety ze świata nauki dochodzą do podobnych wniosków.

DsW: Słyszałam, że w szkołach waldorfskich podchodzi się z rezerwą do mediów.

AW: Do pewnego stopnia tak, tzn. uważamy, że im wcześniejszy kontakt z mediami, tym bardziej jest to szkodliwe dla ogólnego rozwoju dziecka. Wystarczy zwrócić uwagę na to, jak mocno media przykuwają uwagę. Liczne badania naukowe potwierdzają szkodliwy wpływ mediów na rozwój. Nie chodzi nam naturalnie o eliminację TV czy PC, ale o przestrzeganie zasady “wszystko w swoim czasie”. I tu pytanie – czy czas, kiedy intensywnie rozwijają się zmysły młodego człowieka i siły jego fantazji, jest odpowiednim czasem na intensywny kontakt z mediami? Dzieci “telewizyjne” mają często trudności ze skupieniem się, miewają ubogą wyobraźnię i nudzi je spokojny tok nauczania. Nauczyciele waldorfscy przykładają dużą wagę do tego, aby dzieci, zanim poznają świat wirtualny, zaznajomiły się najpierw z otaczającym ich światem natury i w oparciu o ten świat rozwijały swoje twórcze umiejętności. Może to, co mówię, nie jest trendy, ale w przypadku, kiedy chodzi o dobro dziecka, trzeba w takich kwestiach być zdecydowanym.

DsW: Żeby móc realizować te wszystkie postulaty, potrzeba niezwykłego zaangażowania – widać, że macie Państwo wysokie oczekiwania wobec nauczycieli.

AW: Zgadza się. Aby to wszystko osiągnąć, nauczyciel w szkole waldorfskiej musi nie tylko doskonalić swój warsztat pracy, ale i pracować stale nad sobą, nad swoim rozwojem. Żeby wyrabiać w dzieciach wspomnianą już twórczą fantazję, kreatywność czy elastyczność, musi je najpierw choć trochę wykształcić u siebie. Pomagają mu w tym m. in. cotygodniowe konferencje kolegium nauczycielskiego, ścisła współpraca z innymi nauczycielami i udział w różnych szkoleniach w kraju i zagranicą.

Autor artykułu

Dzieci są ważne opublikowanych: 666
Dobry Duch serwisu Dziecisawazne.pl:)

Po co tworzyć z dziećmi?

Szczególnie ważne u dzieci do 5-6 roku życia jest stymulowanie rozwoju wrodzonej inwencji, gdyż ten okres w największym stopniu decyduje o tym, czy będziemy mieli w przyszłości chęć tworzenia. Dzieci uczą się zadawać pytania, patrzeć na otaczającą rzeczywistość z rożnych perspektyw, kreują i wdrażają swoje własne innowacje. Tworzenie prac plastycznych to okazja do budowania wiary w siebie i poczucia własnej wartości. Planując i wykonując poszczególne etapy pracy, dziecko lepiej poznaje samego siebie, a na podstawie sukcesów, jakie osiąga, buduje wyobrażenie o samym sobie. Warto mieć świadomość, że możemy pomóc w uwolnieniu naturalnej dziecięcej pasji tworzenia: gdy zaczniemy coś robić, dziecko poprzez naturalną ciekawość dołączy do nas i stworzymy coś wspólnie.

Tworząc, rozwijamy niebanalne myślenie, uczymy się podejmowania wyzwań i ponoszenia porażek, otwartości na odmienność, ale przede wszystkim – jest to znakomita okazja, by lepiej poznać swoje dziecko. Dzięki twórczej aktywnosci dzieci radzą sobie lepiej z własnymi emocjami, oswajają lęki, rozumieją świat.

Na późniejsze sukcesy będzie miał wpływ czas i rodzaj aktywności, jakie będziemy podejmować z naszymi dziećmi do 5-6 roku życia.

Jak rozwijać kreatywność i twórcze myślenie? Poprzez stworzenie dzieciom odpowiednich warunków oraz angażowanie się rodziców w różnego rodzaju działalność. Dla każdego dziecka jego własna praca jest bardzo cenna, a możliwość przyglądania się swoim postępom – nieoceniona, dlatego warto wygospodarować  w pokoju miejsce na galerię prac, małe laboratorium, w którym jest miejsce do twórczej zabawy.

Czym skorupka za młodu… czyli syndrom powtórzeń

Dzieci od najmłodszych lat eksplorują świat. Przechodzą fascynację własnym ciałem, odróżnianiem głosów najbliższych, smakami jedzenia. Kiedy umieją się już poruszać, poznają z dużą intensywnością własne otoczenie. Dokonują odkryć adekwatnym do swojego etapu rozwoju, sprawdzają wszystkie możliwe miejsca w domu, dostępne im przedmioty, testują sprzęty domowe i wciąż szukają. Lubią też doskonalić umiejętności. Zwijanie papierka w kulkę i celowanie nim do kosza to czynność, którą są w stanie powtarzać w nieskończoność, doskonaląc ją. Po pewnym czasie, aby się rozwijać, sięgają do bardziej skomplikowanych zajęć tj. takich, które dają możliwość eksperymentowania ( w plastyce np. z fakturą, kolorem, kontrastem…), zaangażowania jak największej ilości zmysłów.

Bardzo chętnie czytamy dzieciom książki, chcemy, aby poznawały nowe, inne światy, stawały się wrażliwe, rozwiązywały problemy, zadawały pytania. Czytając codziennie książeczki rozwijamy w dzieciach pewien nawyk, przyzwyczajenie. Nie wyobrażam sobie dnia bez książki. Podobnie może i powinno być z innymi aktywnościami: wyrabiając u dziecka nawyk spędzania czasu w określony sposób, inwestujemy w jego ciekawe dzieciństwo i dobre funkcjonowanie na dalszych etapach życia.

Musimy inspirować dzieci do działania. Moim zdaniem aktywność twórcza to taka dziedzina, która nie tylko rozwija zdolności manualne (które są wstępem do pisania) ale w późniejszym etapie także interpretacyjne, społeczne, poznawcze. Na przykład rysowanie to nawyk, przyzwyczajenie, jeden ze sposobów organizacji czasu, który daje już w dorosłym życiu wiele korzyści i radości, a z całą pewnością – wolność i nieograniczone pole do własnej ekspresji.

Aby pierwsze spotkanie dzieci z plastyką było przyjemne, trzeba dać dziecku do rysowania miękki ołówek ( 2B-5B) lub miękkie kredki – pastele lub kredki świecowe. Są one grubsze i krótsze, co ułatwia ich trzymanie oraz gwarantuje piękne efekty kolorystyczne.

Foto

Autor artykułu

Magdalena Cegłowska-Lewińska opublikowanych: 1
Przede wszystkim jestem mamą czterolatka. Zawodowo zajmuję się nauczaniem, prowadzę projekty artystyczne z dziećmi i młodzieżą. Na co dzień wymyślam, oglądam, działam…
2002 – dyplom z otwartej dramaturgii T. Dorsta na wydziale Germanistyki UŁ.; stypendium Goethe-Institit/Berlin Kunst im Unterricht – Schwerpunkt Unterrichtsprojekte / Sztuka na lekcji- projekty
2009 studia podyplomowe z historii sztuki. Perspektywa społeczna i polityczna. Collegium Civitas/PAN Warszawa
http://tworzymyzdziecmi.wordpress.com/

Dzień bez Śmiecenia – World non-waste Day to pomysł wypracowany przez młodzież z kilkunastu krajów, współdziałających w ramach międzynarodowego programu „Europejski Eko-Parlament Młodzieży”, przedsięwzięcia firmowanego przez PRO EUROPE (organizację zrzeszającą działające w ramach systemu Zielonego Punktu organizacje odzysku), a koordynowanego i sponsorowanego w Polsce przez Rekopol.

Każdego roku wytarzamy w Polsce ponad 13 mln ton odpadów. 1/4 z nich to odpady opakowaniowe, które poddane odzyskowi i recyklingowi mogą stać się znów użyteczne. Według najnowszych badań Eurostatu statystyczny Polak segreguje niewiele ponad 10 kg odpadów, podczas gdy np. Niemiec kilka razy więcej. Wyrzucone w ciągu roku na całym świecie butelki Pet, ustawione jedna na drugiej utworzyłyby wieżę o wysokości 28 milionów kilometrów.

Celem akcji jest zwrócenie uwagi na „drugie życie odpadów”, na to, do czego mogą zostać ponownie wykorzystane, co z nich powstaje w wyniku procesu recyklingu. Nie śmiecić się nie da – odpady będą powstawały zawsze i wszędzie. Trzeba to robić w taki sposób, by jak najwięcej surowców mogło być ponownie wykorzystanych.

Zobacz: dzienbezsmiecenia.pl

Autor artykułu

Dzieci są ważne opublikowanych: 666
Dobry Duch serwisu Dziecisawazne.pl:)

Agata Magier przeprowadziła w 2010 r. eksperyment. Wzięło w nim udział 80 uczniów szkoły średniej. Badani zostali podzieleni losowo na trzy grupy. W dwóch grupach eksperymentalnych w sali rozpylano mieszankę zapachów. Były to zapachy, o których już wcześniej było wiadomo, że sprzyjają dobremu nastrojowi i jednocześnie usprawniają funkcje poznawcze: zapach jaśminowy – o właściwościach relaksacyjnych, korzystnie wpływający na pamięć – oraz pomarańczowy – przyjemny i aktywizujący do działania. W jednej z grup zapach w sali był delikatny, w drugiej intensywny. Dla porównania członkowie trzeciej grupy – grupy kontrolnej, pracowali w przewietrzonej pracowni. Uczniowie w każdej grupie brali udział w zadaniu mierzącym poziom wytrwałości – rozwiązywali na komputerze łamigłówki. Po skończeniu zadania osoby badane udzielały odpowiedzi na pytania dotyczące m.in. aktualnego nastroju, atrakcyjności zadania, w którym brali udział czy gotowości do wzięcia udziału w podobnych badaniach.

Co się okazało? Najbardziej pozytywny wpływ na badanych miał subtelny, delikatny zapach. Znajdujący się pod jego wpływem badani uczniowie byli najbardziej wytrwali w wykonywaniu zadania. W porównaniu z innymi grupami częściej oceniali badanie jako atrakcyjne i wskazywali na swój pozytywny nastrój. Z kolei w grupie z zapachem intensywnym nastrój badanych nie różnił się istotnie od nastroju w grupie kontrolnej.

Źródło: naukawpolsce.pap.pl
Foto

Autor artykułu

Karolina Ślusarczyk opublikowanych: 154
Filolożka, pedagożka, redaktorka serwisu Dzieci są ważne. Mieszka z rodziną na wsi. Miłuje książki, ubóstwia naturę i aktywny tryb życia. Kocha polskie Tatry i Bieszczady. Mama Alicji.

Przemoc emocjonalna ukierunkowana jest na wyrządzanie szkody psychicznej. Wykorzystuje przewagę dorosłego nad dzieckiem, a jej celem jest intencjonalne naruszenie godności osobistej.

Może ona przybierać różne formy, ale do najczęstszych zalicza się:

• wyzywanie, wyśmiewanie, poniżanie,
• upokarzanie, zawstydzanie, warunkowanie miłości,
• zastraszanie, szantaż emocjonalny,
• nieprzewidywalność reakcji,
• destrukcyjna krytykę,
• nieszanowanie potrzeb.

Przemoc (zarówno fizyczna, jak i emocjonalna) jako środek wychowawczy jest niedopuszczalna. Niestety badania dowodzą, że agresja słowna jest powszechnie stosowana w kontaktach rodziców z dziećmi.

Dlaczego rodzice  stosują przemoc?

Bycie rodzicem to bardzo wymagająca praca. Ponadto każdy z nas dźwiga odpowiedzalność za pracę zarobkową, funkcjonowanie domu, kredyt… Bywamy  wściekli i zmęczeni, nierzadko czujemy się bezsilni w konfrontacji z postawą naszych dzieci i przerażeni wizją ich przyszłości. Sfrustrowani – wybuchamy, zmęczeni – ignorujemy potrzeby albo stosujemy małe szantaże, bezradni – wyzywamy.

Niestety, często nie ważymy znaczenia niemiłych słów rzucanych mimochodem i nie zastanawiamy się nad konsekwencjami. Niektórzy  rodzice są przekonani, że agresja słowna jest skuteczną metodą wychowawczą, pomaga utrzymać dyscyplinę, i że dzięki niej dziecko rozumie, co wolno, a czego nie. Inni nie potrafią inaczej, bo nie znają zasad zdrowej komunikacji i konstruktywnych sposobów wyrażania emocji. Jeszcze inni rodzice po prostu nie radzą sobie ze swoimi emocjami.

Tata mówi: “Ty kretynie! Nie słyszysz, co do ciebie mówię?! Uspokój się i przestań w końcu skakać! Nie mam już siły użerać się z tobą dłużej!”

Tata czuje: “Jestem wściekły i zmęczony. Nie wiem, skąd on ma tyle energii. Kręci się, podskakuje, a ja potrzebuję chwili spokoju, muszę pomyśleć, jak wytłumaczyć szefowi swoje wcześniejsze wyjście, skąd wziąć pieniądze na kolejne raty, składki i nowe buty, które tym skakaniem niszczy. Powinien zrozumieć, że jestem rozdrażniony i zły. To bezmyślne, radosne podskakiwanie irytuje mnie i wprowadza w moje myśli jeszcze większy chaos. Kocham go, ale nie wytrzymuję.
Niech przestanie ciągle się dopominać o uwagę!”

Jak odbierają przemoc emocjonalną dzieci?

Syn słyszy: „Ty kretynie! – słyszę, jak krzyczysz nade mną. Przez chwilę myślę, że mówisz to do tego dużego chłopaka, który stoi koło nas. Podnoszę głowę i widzę twoje niedobre oczy skierowane na mnie. Uspokój się! – słyszę i już wiem, że nie opowiem ci o tym, jak malowałem w przedszkolu zaczarowany ogród, jak skakałem na jednej nodze dookoła sali i jak za tobą tęskniłem i czekałem, kiedy przyjdziesz. Jesteś zły i smutny, a ja nie wiem, jak cię pocieszyć, więc podskakuję koło ciebie, bo podskakiwanie jest fajne i może jakbyś spróbował, to zrobiłoby się jakoś weselej. Jesteś zły, bo to ja jestem niedobrym dzieckiem, które martwi swojego tatusia. Nikt nie lubi takich dzieci”.

Dzieci wyzywane, wyśmiewane czy zawstydzane są przekonane o tym, że są niegrzeczne, gorsze, nie takie jak trzeba. Często bagatelizują swoje uczucia – bólu, wstydu, wściekłości i próbują bronić własnej godności przez wzięcie na siebie odpowiedzialności za uczucia dorosłych. Starają się za wszelką cenę utrzymać idealny obraz rodziców w oczach innych.

Nie czują, że mogą być dla nich dumą i radością, wspaniałymi córeczkami czy synkami. Nigdy nie pomyślą, że są nadzwyczajne, ukochane, że są w porządku.

Dzieci reagują trojako na przemoc emocjonalną ze strony rodzica:

1. Jeśli doświadczają złości, to rodzi się w nich potrzeba przeciwstawienia sie rodzicowi, wtedy nieakceptowane przez rodzica zachowania nasilają się.
2. Jeśli złość nie znajduje ujścia (bo np. rodzic karze dziecko za złoszczenie się) sposobem na rozładowanie emocji stają się zachowania agresywne – w stosunku do innych lub samego siebie (autoagresja).
3. Jeszcze inne dzieci stają się “grzeczne”… z lęku przed utratą rodzicielskiej miłości, z poczucia bycia nie w porządku, z chęci uniknięcia upokorzenia.

Dorośli, które przez długie lata byli ofiarami przemocy emocjonalnej jako dzieci, często próbują odbudować poczucie wartości przez zaprzeczenie albo utrzymywanie wizerunku rodziców jako wymagających wychowawców. “Dziecko, które słyszy, że jest kretynem, powoli, niezauważalnie staje się tym kretynem. I nigdy nie pomyśli, że może być wspaniałe, jedyne, nadzwyczajne, że może być szczęściem, dumą i radością rodziców, że… jest w porządku.”

Jakie są konsekwencje przemocy emocjonalnej?

Długotrwałe stosowanie przemocy emocjonalnej znacząco wpływa na rozwój dziecka i niesie za sobą poważne skutki. Dzieciom tym brakuje przede wszystkim poczucia bezpieczeństwa i wiary w siebie. Nie potrafią szukać wsparcia, często czują się zagubione, osamotnione. Świat dorosłych kojarzy im się z agresją i nieprzewidywalnymi zachowaniami. Często mają problemy w nauce, kłopoty z formułowaniem własnych sądów i nawiązywaniem relacji społecznych. Cierpią na depresję, są wycofane bądź przeciwnie – hiperaktywne ze skłonnością do agresywnych zachowań. Nierzadko same stosują przemoc w relacjach rówieśniczych.

Jako nastolatki podejmują próby samobójcze, mają skłonność do sięgania po alkohol czy środki odurzające, wchodzą w grupy przestępcze.

“Dziecko, które całe życie słyszy że jest kretynem, powoli się nim staje”.

Pamiętajmy, że słowa nie wychowują, ale mogą zranić na całe życie. Warto zatrzymać się i pomyśleć, nim zranimy nasze dziecko słowem.

Cytaty pochodzą z kampanii „Słowa ranią na całe życie” organizowanej przez Fundację Dzieci Niczyje.
Foto

Autor artykułu

Agnieszka Nuckowska opublikowanych: 2
Terapeutka, absolwentka Szkoły Counsellingu Gestalt. Studiowała polonistykę na Uniwersytecie Pedagogicznym w Krakowie. Inicjatorka wielu działań na rzecz dzieci i rodziców. Stworzyła Figę – pierwszą w Krakowie warsztatownię dla dzieci. Wspiera rodziców i małe dzieci, prowadząc autorskie zajęcia przedprzedszkolne oraz zajęcia kreatywne. Prowadzi warsztaty terapeutyczne i konsultacje indywidualne. Od lat towarzyszy dzieciom w rozwoju, przez co sama nieustannie uczy się i zmienia. Pacyfistka, zwolenniczka idei slow life, wielbicielka słonecznej pogody i aromatycznej kawy. Od niedawna pełnoetatowa mama.