Dieta bezglutenowa. Jak zaplanować menu dla dziecka? (Dania Babci Zosi firmy SyS)

Śpiworek Grobag

Lunatykowanie (ang. sleepwalking) zdarza się miedzy fazą głębokiego snu a przebudzeniem. U małych dzieci lunatykowanie nie ma podłoża patologicznego. Dlatego też nie ma potrzeby, by budzić malca, wystarczy zapewnić mu bezpieczne „chodzenie w ciemnościach”.

Raporty medyczne wskazują, że około 15% dzieci jest podatnych na lunatykowanie. Jest to bardziej powszechne u dzieci (najczęściej między 4 a 12 rokiem życia) niż u młodzieży i dorosłych.

Chłopcy są bardziej skłonni do somnambulizmu (lunatykowania) niż dziewczynki. Najwyższa częstotliwość występowania tego zjawiska dotyczy dzieci w wieku 11- 12 lat i wynosi 16,7%.

Somnambulizm, który zaczyna się w okresie wczesnego dzieciństwa, zwykle zanika w miarę jak dziecko dorasta – ok. 14 roku życia. Jeśli dziecko zaczyna lunatykować, kiedy ma ok. 9 lat i więcej, istnieje ryzyko, że zaburzenie to będzie mu towarzyszyło nawet do końca życia.

To normalne, że mały lunatyk może:

  • mówić niewyraźnie, niezrozumiale, bełkotać, szeptać
  • mówić niecenzuralne słowa, nawet jeżeli na jawie mu się to nigdy nie zdarza
  • oddawać mocz w różnych miejscach
  • spokojnie siedzieć lub chodzić, albo biegać i głośno krzyczeć.

Podczas lunatykowania rzadko zdarzają się lęki nocne (koszmary, napady przerażenia).

Zadanie rodziców polega na kontroli ruchów lunatyka. Wskazane może być wstawienie bramek zabezpieczających przed upadkiem przy schodach, można założyć alarm w pokoju dziecka, który zasygnalizuje początek wędrówek. Dla bezpieczeństwa, warto zabezpieczyć ramę łóżka dziecka, by nie miało ostrych kantów.

Foto

Zobacz archiwum artykułów
Dziecisawazne.pl to ponad 5000 eksperckich artykułów

Co tydzień: podsumowanie tygodnia, zapowiedzi nowych artykułów, wydarzeń, inicjatyw.