Lista kilku popular­nych szczepionek oraz opis ryzyka ich stosowania:

• szczepionka prze­ciw kokluszowi:
  zdecydowanie naj­niebez­piecz­niej­sza szczepionka o naj­więk­szej licz­bie udokumen­towanych przy­pad­ków potwier­dzających poważne reak­cje nie­po­żądane, takie jak: zapaść, drgawki, krzyk mózgowy, zapalenie mózgu, padaczka, poważne uszkodzenia neurologiczne, uszkodzenie mózgu prowadzące do  upo­śledzenia umysłowego, zaburzenia zdol­no­ści uczenia się, nad­pobudliwość, zaburzenia zachowania, autyzm.
  Ist­nieje znaczna liczba dowodów na związek tego szczepienia z przy­pad­kami tzw. „zespołu nagłej śmierci łóżecz­kowej”.

Praw­dopodobień­stwo wystąpienia zgonu po szczepieniu jest ponad 90 razy więk­sze niż w przy­padku natural­nego zachorowania na tę chorobę (10 zgonów rocz­nie na naturalny krztusiec i 943 po szczepieniu).

Skutecz­ność szczepionki nie została dowiedziona. Pomimo szczepień, co 3–4 lata notuje się naturalny wzrost zachorowań. (lek. med. Patrycja G. Gayman)

• BCG (szczepionka prze­ciw– gruź­licza):
  zawiera glutaminian sodu, znany jako E 621 (neurotok­syczny, rakotwór­czy). Szczepionka ta w żadnym innym kraju Europy Zachod­niej, poza Fran­cją, nie jest już obowiązująca. Jej skutecz­ność nie została udowod­niona. Odnotowano natomiast szereg nie­bez­piecz­nych następstw związanych z osłabieniem lub podraż­nieniem układu odpor­no­ści.
  W tym pierw­szym przy­padku następ­stwem bywa ogólne osłabienie i spadek odpor­no­ści na infekcje, ropienie w miejscu wkłucia, zmiany w okolicz­nych i odległych węzłach chłon­nych aż po uogól­niony, roz­siew prątków gruź­licy, skut­kujący wielonarządową roz­sianą gruź­licą, gruź­liczym zapaleniem kości i szpiku. Następ­stwem może być też toczeń. W tym drugim przy­padku dochodzi do roz­woju aler­gii przejawiającej się jako zmiany miej­scowe lub uogól­nione:  wysypki skórne, wyprysk, prysz­czykowe zapalenie spojówek, zapalenie tęczówki, astma, rumień guzowaty.
  W dobrze udokumen­towanych badaniach indyj­skich odnotowano więcej przy­pad­ków gruź­licy w populacji szczepionej, niż w nie­szczepionej. (The Lan­cet z 12.01.1980)
  Nowe ogniska gruź­licy wykazują natomiast ścisły związek z poziomem życia chorej populacji. (I. Sinc­lair)

• WZW (szczepionka prze­ciw wirusowemu zapaleniu wątroby typu B):
  choroba ta nie­zmier­nie rzadko występuje u dzieci poniżej czter­nastego roku życia. Szczepionka została wytworzona metodą manipulacji genetycz­nych  i nie daje aktual­nie wystar­czającej gwaran­cji bez­pieczeń­stwa. Jako środek kon­ser­wujący może być dodawany  thimerosal — związek rtęci.
  Po podaniu szczepionki, ist­nieje moż­liwość wystąpienia wielu nie­po­żądanych, poważ­nych skut­ków ubocz­nych, m.in: stward­nienie roz­siane, pogor­szenie wzroku, różne choroby wynikającej z autoagresji, cukrzyca, wystąpienie nasilonej skazy krwotocz­nej, wstrząs anafilak­tyczny, rumień wielopostaciowy, zapalenie stawów, tachykar­dia, skurcz oskrzeli.

Zakłady produkujące szczepionki donoszą o ich bez­pieczeń­stwie, ale obser­wacje ewen­tual­nych powikłań były prowadzone tylko przez 4–5 dni, natomiast trzeba wiele tygo­dni czy miesięcy by roz­winęły się niektóre zaburzenia.

• szczepionka prze­ciw odrze, różyczce i śwince:
  zawiera: żywe wirusy odry, świnki, różyczki hodowane na zarodkach kurzych, neomycynę (toksyczny antybiotyk), żelatynę (częsty alergen), sorbitol.
  Wydaje się nienatural­nym łączenie w jed­nej szczepionce tych trzech chorób, które nigdy nie występują jed­nocześnie. Odpor­ność nabyta po ich zaszczepieniu trwa krócej niż odpor­ność nabyta po prze­byciu choroby. W dodatku szczepionki te są bar­dzo nie­trwałe i, na przy­kład, po wystawieniu na słońce tracą war­tość. Ist­nieje ryzyko roz­woju odry, świnki i różyczki w wieku dorosłym, co stanowi problem, ponie­waż właśnie wtedy choroby te mają ciężki prze­bieg.
  Ponadto, nie­zapadanie na choroby wieku dziecięcego wpływa niekorzystnie na rozwój sys­tem odpor­no­ściowego.
  Moż­liwe, poszczepienne skutki uboczne szczepionki to, m.in: rumień, stward­nienie, ból gar­dła, odra o nie­typowym prze­biegu, omdlenie, zapalenie ślinianek, wymioty, biegunka, miej­scowe powięk­szenie węzłów chłon­nych, trom­bocytopenia, plamica, reak­cje aler­giczne miejscowe i uogólnione, reak­cja anafilak­tyczna lub anafilak­toidalna, obrzęk naczynioruchowy, zespół Stevens-Johnsona, skurcz oskrzeli, pokrzywka, zapalenie płuc, zapalenie stawów, drgawki, napady padacz­kowe, parestezje, zapalenie wielonerwowe, polineuropatia, zespół Guillaina-Barrégo, ataksja, zapalenie mózgu wywołane przez ciałka wtrętowe wirusa odry (MIBE), różne postacie zapalenia nerwu wzrokowego, w tym zapalenie pozagałkowe, zapalenie tarczy nerwu wzrokowego, zapalenie siatkówki, porażenie mięśni okoruchowych, zapalenie ucha środkowego, głuchota na tle neurologicznym, zapalenie spojówek, zapalenie jąder.

Przeczytaj również: Czy szczepić dziecko?

Autor artykułu

Anna Sosnowska opublikowanych: 8
Lekarz medycyny. Propaguje profilaktykę zdrowotną i naturalne metody terapii w ramach poradni internetowej, stacjonarnych kuracji leczniczych i warsztatów (na temat zdrowego żywienia, naturalnego macierzyństwa, itp.). Autorka i wydawca kilkudziesięciu publikacji z zakresu ekomedycyny. Prywatnie spełniona żona i mama 5 dzieci.
http://ekomedycyna.net.pl/