Emilka Kosecka

Witam, wymarzyłam sobie taki poród jeszcze w pierwszej ciąży, ale ta była zagrożona, więc nie było innej opcji, znalazłam szpital, w którym się porodów nie medykanizuje bez potrzeby. Mój poród trwał 3 godziny 20 min (bez nacinania, od pierwszych skurczy do pojawienia się córki na świecie). Od tamtych czasów wszedł nowy standard, który zmienił wiele w szpitalach, ale szpital pozostaje szpitalem, nadal jest tam wysokie łóżko, białe kafelki na ścianach i bez względu na złote ręce położnej – anioła, muzykę, przygaszone światło, jest to szpital ze swoimi procedurami.
Teraz jestem w ciąży (31 tydz) przygotowuję się do porodu domowego, chociaż nie wiem, czy ostatecznie dojdzie do skutku. Lekarz który towarzyszy mi w ciąży z punktu widzenia zdrowia i fizjologii nie widzi przeciwwskazań (oczywiście napatrzył się na tyle komplikacji, że ma obiekcje, ale szanuje moją decyzję), zwykł mawiać „jeśli nie czynimy gwałtu na naturze, ona nie czyni gwałtu na nas” a statystyki to potwierdzają.
Nagle jak grom z nieba (nie sądziliśmy, że to w ogóle możliwe) okazało się że dostaniemy działkę pod budowę domu, chociaż jeszcze 2 miesiące temu, nic na to nie wskazywało. Olbrzymie wyzwanie, także finansowe, a niestety chociaż pozwolono kobietom rodzić w domu, nie dano im równych szans, nie refundując usługi, nie ma także jednostek pozarządowych, które wspierałby takie kobiety, a dla wielu kobiet jest to olbrzymi wydatek. W moim przypadku 1500 zł (Stawka preferencyjna, bo to kolejny poród z tą samo położną), ale wiem, że stawki dochodzą nawet do 2000 tys, a w stolicy nawet do 3000 zł. Jak rozpowszechnić te metodę porodu, jeśli wiąże się ze znaczącym wydatkiem.

Mam bardzo komfortową sytuacje lokalową, nowy budynek, 2 porodówki w promieniu 5 min od domu (jedna prywatna z najlepszym sprzętem w województwie), a także wysokospecjalistyczny szpital pediatryczny w odległości 3 min od domu, ponadto szpitale ginekologiczne i internistyczne w promieniu 10 min, w razie jakichkolwiek komplikacji cz problemów okołoporodowych, a jednak jedno zdarzenie w życiu nie mające w ogóle związku ze mną, ciążą, porodem, przekreśla szanse na niezapomniane przeżycie, jakim jest poród w domu, prawdziwie rodzinny poród, z obecnością starszej córki, z którą będzie mogła się od razu przywitać, z przestrzenią, jakiej nie ma na sali porodowej, z bezpieczeństwem jakie daje domowe zacisze.

Jerzy Miłek

Mój blog to http://laurahuta.blogspot.com zapraszam !

Jerzy Miłek

Co za głupoty o tym zakazie przez komuchów porodów domowych. Jestem z 1948, a żona z 1957 i oboje pochodzimy z takich porodów. Nasze Mamy do więźnia nie poszły. Co za bzdury !

Monika

A ja bardzo się cieszę, że jest niejako przymus rodzenia w szpitalach. Gdyby nie to, mojego synka by nie było dziś z nami. 30 godzin prób porodu naturalnego, wspomaganego od około 15godziny oksytocyną zakończyło się ekspresowym cięciem cesarskim, a dzięki ktg wykryto, że małemu spada tętno. A cała ciąża przebiegała prawidłowo, ba! Ja miałam ochotę na poród domowy!
Porody domowe nie są wcale takie cudowne, jak się wielu osobom wydaje – moi holenderscy znajomi bardzo na to narzekają. Oni woleliby rodzić w szpitalu, czuć się bezpiecznie. Dom nie jest miejscem do porodu. Nie wiem, dlaczego szerzy się takie idee, przecież to może być niejednokrotnie groźne dla matki i dziecka.

Katarzyna Barszczewska

Czuję wielkie wzruszenie, kiedy wspominam sobie jak rodziłam moją trzecią córeczkę w domu, w ciszy, przy palącym się ogniu w kominku…w tańcu skórcze pomagały mi otwierać się na cud narodzin, intensywność skórczy kończyła się cudownym odprężeniem – gdybym wtedy wiedziała, że można doznawać wówczas błogostanu, czuję że proces narodzin poszedłby u mnie w tym kierunku:) patrz: film <> Eleny Tonetti-Vladimirowej dostępne http://www.shantala.pl oraz mój blog http://www.czeresniowepole.blogspot.com. Mogłam połozyć swoje dziecko na brzuchu, przystawić do piersi w ciszy i błogości i szczęściu. Córeczka miała otwarte oczki i wyraźnie jak królowa obdarowała swoim spojrzeniem najpierw ogień, dulę, ojca i mnie poczym przyssała się do mojej brodawki kosztując pierwszy raz cudownego smaku mojego mleka…AH! Jako kobieta odniosłam swój osobisty sukces…udało mi sie przygotować do porodu w domu, ,,przerobić wewnętrzne lęki”, zawierzyć swojej wizji pięknego porodu, pomimo lękliwych reakcji otoczenia:)!!!!!!! Po porodzie czułam, że unoszę się na skrzydłach i mam w sobie ogromną moc! To samo czuło moje ciało:) Teraz jestem pewna, że przygotowanie do porodu jest ważne pod w zględem emocjonalnym. Trzeba przypomnieć swojemu ciału, obudzić w sobie pamieć komórkową, w której zapisana jest wiedza, prawiedza o narodzinach. Praca jaką kobieta wykonuje w stanie błogosławionym, to integracja świadomości ciała. Spotkałam się z opinią pewnej holenderskiej położnej, że większość kobiet współcześnie jest ciąży na poziomie mentalnym, w głowie, a ich ciała , pozostaja odcięte od tej świadomość. Zatem świadome przygotowanie do porodu zawiera się również w sferze zadbania o swoje ciało poprzez masaż, taniec, relaksacje, czuły dotyk, ćwiczenia, spacery na świeżym powietrzu, otwieranie się zmysłowe na piękno natury m.in przez odkrywanie własnej kreatywności…łagodne traktowanie siebie, uczenie się uwalniania napięć no i oczywiście oczyszczenie swojego układu nerwowego ze wszystkich niepotrzebnych wspomnień ( i temu własnie służą moje warsztaty Doświadczanie Narodzin w Miłości więcej http://www.czeresniowepole.blogspot.com)

Ula

Poród domowy był moim wielkim marzeniem.Cała ciąża przebiegała bez komplikacji, ja również czułam się wyśmienicie.Długo szukałam położnej,która zdecydowałaby się pomóc mi urodzić w domu.Jednak takiej nie znalazłam.Powód?Mieszkam w małej wiosce koło Jarosławia (podkarpackie).Zostałam SKAZANA na szpital ponieważ mieszkam gdzie mieszkam.Poród odbył się bez komplikacji,jednak miałam nacinane krocze i podaną oksytocynę.Moja córeczka bardzo płakała tóż po urodzeniu.Gdy dostałam ją do karmienia położna nawet nie spojżała czy dobrze przystawiam dziecko.Gdy powiedziałam jej,że mnie boli jak mała ssie to odpowiedziała,że „ma boleć”.Tak to trwało ponad dobę.Brodawki miałam już mocno poranione.W końcu zawitała do mnie pani ze szkoły rodzenia, mój anioł, i powiedziała,że mam bardzo mało pokarmu i z tego względu dziecko je bardzo zachłannie i mnie przy tym rani.Pokazała mi jak mam karmić, jak często i już wkrótce moje piersi tryskały mlekiem a córcia w końcu najadała się spokojnie do syta.Trochę się rozpisałam ale chciałam chociaż w skrócie opisać moje przeżycia.Wiem,że rodząc w domu wszystko potoczyło by się inaczej.Jednak co mogą zrobić dziewczyny w sytuacji jak moja,gdy nie ma w pobliżu położnej gotowej odebrać poród w domu?Bardzo bym chciała mieć przynajmniej jeszcze jedno dziecko ale muszę najpierw znależć dobrą położną.Może ktoś zna taką z okolic Rzeszowa? Jeśli tak to będę wdzięczna za namiary

agnieszqa

ja szykuję się na poród domowy w marcu. nieco żałuję, że zdecydowałam się dopiero za 4 razem

Ewa Nitecka

Witam! Urodziłam się w domu. Sama również rodziłam w domu. Prawdopodobieństwo powikłań jest mniejsze niż to, że w czasie weekendu ulegnie się wypadkowi (proszę sprawdzić statystyki wypadków drogowych). I to niezależnie od stanu zdrowia rodzącej. Zapraszam do przeczytania prac Marjorie Tew. Natomiast rzeczywiście ważne jest przygotowanie do porodu. Uważam, że przede wszystkim duchowe, potem psychiczne i fizyczne. Każda mama ma na to 9 miesięcy!
Spirytus nie jest potrzebny do porodu domowego. Pępowiny z łożyskiem można nie odcinać aż pępowina uschnie i odpadnie w ciągu 3-4 dni. Chyba, że są tzw. „wskazania” np konflikt grup głównych albo RH.

Dorota

Rodziłam w domu córkę 20 m-cy temu. Piękny poród, cudne przeżycie, niesamowita atmosfera. Wspomnienia mam bardzo dobre. Wszystko tak, jak chciałam – światło, temperatura, wanna, piłka. Bez nacięcia krocza – choć rodziłam po raz pierwszy. Z poszanowaniem godności, intymności, prywatności. Dziecko spokojne, nie płakało, od razu przystawione do piersi a nie zabrane do ważenia i mierzenia, jakby się miało po skurczyć po kilku godzinach. Super relacja z położną trwa do dziś. Obecnie jestem w 33 drugiej ciąży i mam ogromną nadzieję, że i tym razem uda się w domu.

Ewa

Moją pierwszą motywacją zainteresowania się porodami domowymi był lęk przed rodzeniem w szpitalu. Pierwsze informacje o porodach szpitalnych utwierdzały mnie tylko w przekonaniu, że stres nie pozwoli mi urodzić naturalnie i bez komplikacji. O porodzie „takim o jakim marzyłam” nie wspominając. Wszystkie te lęki i strachy zdążyły przewinąć mi się przez myśli w okresie przygotowań do ciąży.

A teraz kiedy już jestem w ciąży, moje podejście bardzo się zmieniło. Przede wszystkim czuję w sobie siłę, żeby zadbać o dziecko (i siebie) również w szpitalu. Wierzę, że mąż będzie nas w tym wspierał, co więcej wierzę, że personel medyczny nie koniecznie musi wykazać się złą wolą. Wiem oczywiście, że położne są różne, że lekarze są różni, ale nie zmienia to faktu, że poród w szpitalu może być porodem dobrym, jeżeli dobrze się do niego przygotujemy.

Co więcej, sam poród, mimo że ważny, wydaje mi się tylko „momentem” jeżeli spojrzeć w szerszej perspektywie, na te miesiące pierwszych kontaktów z dzieckiem jeszcze w łonie matki, czy na te lata życia, które jeszcze przed nami. To co teraz wydaje mi się ważniejsze, to te pierwsze chwile dziecka i na pewno wybór szpitala będziemy uzależniać od tego, co szpital może nam zapewnić.

Ciągle oczywiście mam nadzieję, że uda mi się znaleźć położną, która będzie chciała i mogła odebrać poród w domu, że nie będzie ku temu żadnych przeciwwskazań i że zapewnimy dziecku jak najlepsze pierwsze chwile. Ale jeżeli tak się nie stanie, to będę równie dobrze przygotowana do porodu szpitalnego.

mama frania

Marzę o takim porodzie, ale niestety mieszkam daleko od dużego szpitala i wydaje mi się że ryzyko, że coś pójdzie nie tak i nie będę mogła z dzieckiem dojechać do kliniki, jest zbyt duże