Natuli – dzieci są ważne
W 2015 roku trzy duże instytucje: Instytut Psychiatrii i Neurologii w Warszawie, Akademia Medyczna we Wrocławiu oraz Narodowy Instytut Zdrowia Publicznego, po raz pierwszy zbadały zdrowie psychiczne Polaków (1). Wyniki były niepokojące: co czwarty dorosły Polak choć raz w życiu doświadczył zaburzeń psychicznych. A wiele z nich ma swoje źródło we wczesnym dzieciństwie.
Kończą pierwszy rok życia, porzucają wiek niemowlęcy – zaczynają się przemieszczać, jeść samodzielnie, lada chwila zrezygnują z pieluch, a zwrot “ja sam/ja sama” staje się ich podstawowym komunikatem w codzienności. Zdawać by się mogło, że teraz będzie coraz łatwiej.
Coraz częściej mówi się o tym (i potwierdzają to liczne badania), że bezwarunkowa akceptacja dziecka jest kluczem do jego zdrowego i harmonijnego rozwoju oraz spełnionego życia. Wielu dorosłym pojęcie to kojarzy się jednak z bezwzględnym zgadzaniem się na wszystko, co dziecko robi, czego chce i w jaki sposób to wyraża. Czym naprawdę jest bezwarunkowa akceptacja?
Zdrowe dziecko od dnia narodzin jest ekspertem w sprawie swojego głodu i sytości, a kwestia apetytu jest mechanizmem uwarunkowanym biologicznie. Jedzenie, podobnie jak spanie i wypróżnianie, jest naturalną potrzebą fizjologiczną, jeśli więc tylko pozwolimy kompetencjom dziecka dojść do głosu, z całą pewnością będzie ono potrafiło określić, czy jest głodne, czy najedzone.
Człowiek przychodzi na świat z bardzo niedojrzałym układem nerwowym. Zarówno mózg, jak i wszystkie narządy zmysłów potrzebują wielu tygodni, miesięcy, lat, aby dojrzeć, w pełni zintegrować się z pozostałymi narządami i układami (chociażby z układem kostno-stawowym) i móc efektywnie wypełniać swoje zadania. Nieodzownym elementem tego procesu są doświadczenia, o które w zróżnicowanej i przebogatej rzeczywistości naprawdę nietrudno.
Ocet jabłkowy zna prawie każdy, przynajmniej ze słyszenia, być może widział go na półce w sklepie albo trafił na niego w jednym z przepisów. Warto wiedzieć, jak powstaje, jakie ma drogocenne właściwości i jak wybrać taki, jaki będzie zdrowy, a dodatkowo pyszny – niektórzy gazowaną wodę z octem jabłkowym porównują bowiem do szampana.
Nic dziwnego, że społeczne przyzwolenie na kary cielesne i skala ich stosowania są nadal tak duże, skoro nawet wykształcone, utytułowane osoby publicznie usprawiedliwiają bicie dzieci czy wręcz do tego namawiają.
Wiek, w którym rozpoczyna się edukację seksualną, jest niezwykle zróżnicowany w poszczególnych krajach europejskich. Zgodnie z danymi raportu SAFE8 w Portugalii rozpoczyna się ona w wieku 5 lat, w Hiszpanii, Włoszech i na Cyprze w wieku 14 lat. Jeśli przyjrzymy się jednak dokładniej, okazuje się, że różnice nie są aż tak znaczne, jak wydaje się to na początku. Wynikają one w znacznej mierze z rozumienia pojęcia „edukacji seksualnej”.
Niemowlę przychodzi na świat nagie, ciepłe. Jeszcze przed chwilą doświadczało tej przyjaznej otulającej go przestrzeni łona mamy. Świat bez wątpienia jest dla niego wyzwaniem. Jego ciało jest nieskoordynowane, niedostosowane do warunków panujących na zewnątrz ciała, reaguje na siłę grawitacji właściwym mu napięciem mięśniowym, na które rodzic może w łagodny sposób wpływać.
Wiele osób uważa, że dzieci są obecnie bardzo niesamodzielne. Często podkreśla się, że trudność sprawiają im nawet proste czynności, jakie powinny umieć wokół siebie wykonać, nie mówiąc już o angażowaniu się w sprawy dotyczące wspólnoty – rodziny czy grupy przedszkolnej. Z pomocą przychodzi pedagogika Montessori. Samodzielność to tylko jedna z wielu korzyści, jakie ze sobą niesie.
Motywacja to energia i moc, która popycha do działania. Jest zmienną cechą, dlatego nie można mówić o jej stałym poziomie. Wyjaśnia to, dlaczego w niektórych sytuacjach mamy ogromną chęć do wykonania określonych czynności, innym zaś razem, przy zachowaniu ich równej atrakcyjności, już tak bardzo nam się nie chce. Jak zatem zarządzać tą energią, aby dodawać (a raczej nie podcinać) skrzydeł swoim dzieciom zamiast sterować ich rozwojem jak podczas pielęgnacji drzewka bonsai?
Kiedy w przedszkolnej szatni wychowawczyni przekazuje Ci informacje, że dziecko nie jadło albo nie chciało korzystać z łazienki albo nie brało udziału w zajęciach, nie bawiło się z innymi dziećmi albo nie pozwalało się przytulić i zaczynasz się zastanawiać – co się dzieje?
Mówię Ci, to może być całkiem zrozumiałe.
Prekursorka, wizjonerka, kobieta, która otwarcie przeciwstawiała się systemowi szkolnemu, mówiąc o tym, że zadaniem pedagogiki jest wspieranie spontaniczności i twórczości dzieci, umożliwienie im wszechstronnego rozwoju, a nie – sadzanie w ławkach. Na jej filozofii pracy z dzieckiem opiera się wiele szkół alternatywnych na całym świecie. Przypominamy ważne cytaty z jej pracy, która uczy i inspiruje po dziś dzień.
Okazji do obdarowania maluchów jest całe mnóstwo: urodziny dziecka koleżanki, pierwsza wizyta u chrześniaka, prezent na święta dla kilkuletniego kuzyna itd. W roli prezentu dla najmłodszych idealnie sprawdzają się zabawki i ubranka.
Kiedy słyszę to pytanie, to w głębi duszy rozumiem, co za nim stoi. Rodzicielska potrzeba odpoczynku, łatwości, wpływu. Nieprzespane noce, frustracja, zagubienie. I poczucie braku nadziei, że to kiedykolwiek się zmieni.
Współcześni rodzice starają się coraz bardziej świadomie wspierać swoje dzieci w zdrowym i harmonijnym rozwoju. Stopniowo uwalniają się od przekonań o słuszności dawnych autorytarnych metod wychowawczych (takich jak np. karanie, trenowanie, przemocowa komunikacja, warunkowa miłość) i szukają nowych rozwiązań.
Wyobraźcie sobie nastolatka… Prawdopodobnie macie teraz w głowach wizję niepokornego, pyskatego osobnika, siedzącego głównie przed komputerem albo piszącego sms-y do znajomych. Zamykającego się w pokoju z głośną muzyką, alienującego się i nie słuchającego rodziców. W rzeczywistości to dość zniekształcony obraz. Tak powszechny, że nawet specjaliści od rozwoju dzieci zaczęli uważać go za normę! Każdego rodzica zachęcamy zatem do zadania sobie pytania – skąd tak naprawdę wynika zachowanie młodzieży?
Wraz z pojawieniem się dwóch kresek na teście ciążowym w głowie przyszłej mamy rodzi się mnóstwo pytań. Jakie ono będzie? Czy będzie miało proste czy kręcone włosy? A oczy – niebieskie czy brązowe? Będzie podobne do mnie czy do niego? A czasami – czy je pokocham?
Leczony trwa siedem dni, a nieleczony tydzień… No tak, kto z nas nie zna tego powiedzenia? Nie zmienia to jednak faktu, że katar u dziecka, który utrudnia karmienie i nie pozwala spokojnie spać, nie należy do najciekawszych doświadczeń rodzicielstwa. Przedstawiamy domowe sposoby na katar i kaszel u dziecka.
Sowy, lisy, chmurki… Lampka do pokoju dziecka występuje dziś w wielu odsłonach. Zanim jednak zainwestujemy w najmodniejszy model, warto zastanowić się, jakie źródła oświetlenia są najbezpieczniejsze dla małych domowników. Podpowiadamy, na co zwrócić uwagę przy wyborze odpowiedniej lampki, a także wyjaśniamy, jak jej – z rozsądkiem! – używać.